Normale rouw?
In de praktijk blijkt dat er grote verschillen zijn in rouwbeleving. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ‘normale’ rouw niet bestaat. Er zijn talloze manieren van verliesverwerking die je `normaal` zou kunnen noemen. Ook mensen die kort na het overlijden geen `rouwreacties` vertonen, hoeven niet noodzakelijkerwijze later in de problemen te raken. De opvatting dat een rouwende het verlies moet ‘doorwerken’ is daarmee genuanceerd.
Vaak bestaan er bij de nabestaanden zelf, bij hun omgeving en zelfs bij hun hulpverleners vastomlijnde ideeën over hoe het rouwproces zou moeten verlopen, hoe lang het mag duren en welke gevoelens wel of niet gepast zijn. Mensen kunnen daardoor het gevoel krijgen dat zij het niet goed doen, dat ze ‘gek’ aan het worden zijn of dat ze misschien te weinig om de overledene gegeven hebben. Niet alleen de manier waarop het verlies verwerkt wordt verschilt per persoon, ook de tijd die daarvoor nodig is. Na het overlijden duurt het korte of langere tijd voor de realiteit van het sterven doordringt.Vooral na een plotseling overlijden kan het een tijd duren voor een nabestaande beseft dat de overledene definitief niet meer terugkomt. Ook de vraag of het sterven enigszins te aanvaarden is, kan de rouwtijd mede bepalen. Het overlijden van een 95-jarige grootouder is beter te aanvaarden dan dat van 10-jarig kind. Hetgeen overigens niet betekent dat de grootouder niet gemist wordt.
Print deze pagina