Vanaf dat moment weten naasten dat zij rekening moeten houden met een leven ‘zonder de ander’. In de hectiek die vaak gepaard gaat met het verzorgen van een stervende, kan deze wetenschap verdrongen worden. Soms is het beter dat de naasten ‘bij de dag’ leven, in plaats van vooruit kijken, omdat de toekomst als een zwart gat wordt gezien.

Bij een overlijden na een ziekte, kan men zich op de dood voorbereiden door bewust afscheid te nemen. Dat neemt niet weg dat de dood uiteindelijk als een schok ervaren kan worden. Op de verwerking van het verlies kunnen de nabestaanden zich niet voorbereiden. Zij weten immers niet hoe zij de gevoelens van gemis zullen ervaren als de dierbare geen deel meer uitmaakt van het leven. Als de dierbare na een zwaar ziekbed is overleden, kan in eerste instantie een gevoel van opluchting bij de naasten ontstaan. Opluchting, omdat het sterfbed een forse uitputtingsslag kan zijn geweest voor de zieke, maar ook voor de naasten, die nu geëindigd is. Na niet al te lange tijd zal het verdriet weer overheersen. Het verdriet, maar ook eventueel de boosheid, de machteloosheid en andere emoties, horen bij het rouwen.