In de samenleving wordt het verlies van een kind over het algemeen beschouwd als één van de meest ingrijpende gebeurtenissen die mensen kan overkomen. Het voelt onnatuurlijk wanneer een kind eerder overlijdt dan (één van) de ouders; kinderen horen hun ouders immers te overleven.

Ouders hebben vaak letterlijk het gevoel een deel van zichzelf te zijn kwijtgeraakt. Dat is lichamelijk en emotioneel zeer ingrijpend. Soms spelen er schuldgevoelens, omdat ouders hadden gehoopt hun kind tegen (ziekte en/of) de dood te kunnen beschermen. Het geloof in een rechtvaardige wereld kan zoek zijn.

Als het enige kind is overleden, wordt de eigen identiteit aangetast: ben ik nog wel ‘vader’ of ‘moeder’? Net als bij de rouw na het verlies van een volwassen dierbare, kunnen er geen algemene uitspraken worden gedaan over hoelang of hoe intens het rouwen na het verlies van een kind voortgaat. Evenmin kan er ‘een goede manier van rouwen’ worden voorgeschreven. Een grote variatie in rouwreacties, en in de duur daarvan, is mogelijk.

Een problematisch aspect wordt gevormd wanneer beide ouders op sterk uiteenlopende manieren rouwen en daarvoor over en weer geen begrip kan bestaan of bestaat. De omgeving kan de ouders proberen te stimuleren contact met elkaar te blijven zoeken. Ouders kunnen wellicht steun ondervinden van speciale zelfhulpgroepen en/of lotgenotencontacten.